|
Bu kesif yaranın
karanlığını
Tanrının sesiyle
işli bir anıt
sanırdım
Sanırdım ki kan,
güllerin
remzidir Allah'a
aktığı
Nehri sebile
kesmiş bir
bildiridir saf
yürek
Boşluğun
şavkıdığı sonsuz
bir kalp atımı
Ölümü ve dirimi
sonsuzca
tüketerek
Gülünç ve kirli
bir zamanın
mezarlığını
suladım.
Bir yarayı
ağırladım uçsuz
ve diri bunu ben
bilirim
Hiçliğin burcuna
çekili soykadır
tenim bunu da
bilirim
Teslimiyetin
kalesinde yenik
başlanmış bir
cengi devam
ettiririm
Kimsenin savaşı
kendinde
başlamaz/ tevhit
bir pusattır
çetin
Kendini
yaralayabilenlerin
eskittiği,
yaralanmazlardan
budur iğrentim
| 
| Devamı Yedi İklim
Dergisi'nde | 
