|
Erdem Bayazıt'ın
şiirinde iç içe
geçmiş bazı
anlam
dairelerim,
birkaç temel
izleğin peşi
sıra yapacağımız
okumalarla
ortaya koymak
mümkün gibi
görünüyor bana.
Bu şiirdeki
temel İmgesel
öbekleşmelerden
biri "doğa"
etrafındadır.
Doğadaki bazı
unsurlar ve
durumlar "iç
ben"e ait
hallerin
ifadelendirilmesinde
birer imge
değeri
yüklenmektedir.
Sabır, oruçlu
bir günün
sonunda
"bendinden
boşanmış bir
nehir" gibi
salıverilir.
Bayram günleri
donanan
çocukların
yüreği "su" gibi
yumuşar.
Annelerin
çocuklarım
çağıran sesleri
"bir bahar
yağmuru"nu
andırır.
"Sair ben"
"kayaları
kelimeler olan
gamdan dağlar
kurma"yı
tasarlar; sonra
da "gam dağlama
çıkıp naralar
atma"yı,..
Acı, bir hançer
ağacı gibi büyür
içerde.
Güvercin, at
gibi doğa
varlıkları da
imgeleştirmenin
birer öğesi
olarak
görünürler bu
şiirde. Toprağın
sıkışıp sıkışıp
taşarak renk
olması tarlada;
ya da ağaç
bedenlerinde
yerden göğe
doğru akan
incecik
ırmaklar, bu
şiirde,
kendileri
olmanın ötesinde
anlamlar
yüklenmektedir.
 | Devamı Yedi İklim
Dergisi'nde |
« Geri
| 
