|
Erdem Bayazıt'ın
şiiriyle
yayımlandığı
1973 yılında
Sebeb Ey kitabı
île tanışmıştım.
O dönem gençliği
arasında,
topluluklarda bu
şiirlerin çok
kere sesli
olarak
okunduğuna şahit
oldum. Beni
etkileyen iki
özelliği vardı
bu şiirin;
birincisi tavrı
olan bir şiirdi.
Muhalif bir ses
olarak
durduğumuz yeri
İfade etme
noktasında
duygularımıza
tercüman
oluyordu.
İkincisi ise
sesi olan, sesle
okunabilen, bir
topluluğa
okunduğunda
ortak bir
duygunun
oluşmasına yol
açacak kavrayış
kolaylığına
sahipti.
Bu şiir toplamı
sonraki yıllarda
dört risale ile
zenginleşti.
Risaleler, Sebeb
Ey'de yer alan
tomurcuk
halindeki bazı
duyarlıkların
serpilip
açımlanmasıydı.
Şiirlerin tümünü
yeniden birlikte
okuduğumda
aşağıdaki
kanaatlerim
netleşti.
Erdem Bayazıt
baştan beri
adeta tek bir
şiir yazmıştır.
Bu şiirin
özünde,
bulunduğu yerden
huzursuzluk
duyan, bu
huzursuzluğa
yüksek sesle
itiraz eden, bu
huzursuzluğun
nedenlerim
sorgulayan,
hesap soran bir
şiirdir bu.
Anadolu insanını
merkeze alan bir
destan özünün
etrafında
örgülenmiştir bu
şiir.
"Sebeb ey"
gerçekte bir
soru değil,
şairin
huzursuzluğuna,
öfkesine yol
açan durumu
ortaya
çıkaranlardan
bir hesap sorma
nidasıdır.
 | Devamı Yedi İklim
Dergisi'nde |
« Geri
| 
